Wanneer je het ziet
KlederdrachtHet kostuum is geen museumstuk: het verschijnt nog bij belangrijke gelegenheden en bij de feesten van het dorp, bij stoeten en naspelingen in klederdracht, met de presentosa op de borst.

De donkere jurk met de tulbandachtige hoofdtooi en een sterrenvormig sieraad: de twee dingen waaraan je Scanno met één blik herkent.
Het volstaat een feestelijk geklede vrouw uit Scanno te zien om te begrijpen waar je bent: de donkere jurk, de platte hoofdtooi die aan een tulband doet denken en, op de borst, een gouden ster met twee harten. Het zijn de twee dingen waaraan je het dorp met één blik herkent.
Op deze pagina vind je hoe het kostuum gemaakt is, wat men over zijn oorsprong weet (en wat nog omstreden is), de geschiedenis van de presentosa en van de andere filigraansieraden en waar je ze in Scanno kunt zien. Waar de aanwijzingen niet overeenkomen, zeggen we het.

De basisjurk is donker. De teksten spreken van zwarte of turquoise rokken, met blouses met bolle mouwen en kleurrijke lijfjes die met rijen zilveren knopen worden gesloten; een andere beschrijving herinnert aan een zwarte jurk, versierd met met de hand gemaakt kant.
Het kostuum heeft in de loop van de tijd van vorm veranderd, tot het soberder vormen en kleuren aannam: die evolutie eindigt in de vroege jaren vijftig van de twintigste eeuw, en de vorm die ervan is overgebleven is die welke men bij belangrijke gelegenheden nog vandaag draagt.
Het meest herkenbare kenmerk is de hoofdtooi: plat, van donkere stof, ze doet velen aan een tulband denken. In het dorp noemt men haar cappellitto, en ze beschermt het hoofd.
Op de donkere jurk vallen de details op: het met de hand gemaakte kant, een vaak kleurrijke schort en de zilveren knopen. Zij geven kleur aan een kostuum dat verder donker is.
Waar het kostuum vandaan komt, is niet duidelijk. Sommige plaatselijke historici schrijven het een oosterse oorsprong toe, en de tulbandachtige hoofdtooi is een van de argumenten daarvoor; anderen vermoeden een Longobardische oorsprong. De meest verbreide teksten zijn gidsen en populaire literatuur, en de kwestie blijft open.
Waarin de teksten overeenstemmen, is de rol van de jurk: het is een teken van identiteit voor de vrouwen van het dorp, die de middelen van de familie moesten beheren en haar aanzien vertegenwoordigden, en hij wordt beschreven als een jurk die zijn draagster een plechtige houding geeft.
Het kostuum is geen museumstuk: het verschijnt nog bij belangrijke gelegenheden en bij de feesten van het dorp, bij stoeten en naspelingen in klederdracht, met de presentosa op de borst.

Het is een hanger van gouden of zilveren filigraan in de vorm van een ster met een of twee harten in het midden. Hij werd aan de toekomstige bruid geschonken als liefdespand: een tekst vertelt dat de schoonmoeder hem schonk. Op de borst gedragen, boven het kostuum, zei hij dat de vrouw beloofd was.
Over de oorsprong zijn de teksten het niet eens: een plaatst haar in de achttiende eeuw, andere zeggen dat de eerste presentose in andere streken van de Abruzzen werden gemaakt en dat het gebruik tussen achttiende en negentiende eeuw naar Scanno kwam. Dat ze buiten de regio bekend werd, daaraan droeg D'Annunzio bij, die haar eind negentiende eeuw in de roman «Il trionfo della morte» beschrijft; volgens een aanwijzing is hij het die haar de naam geeft.
Het zijn de traditionele oorbellen: groot, halvemaan- of bootvormig, opengewerkt, met kleine hangertjes aan de binnenkant. De oudste bewaarde exemplaren dateren van het einde van de achttiende eeuw; in de opengewerkte motieven keren groteske gezichten, vogels en bloemmotieven terug, die de teksten lezen als symbolen van overvloed en welvaart.
De naam wisselt van tekst tot tekst: een leidt hem af van het werkwoord «sciacquare» (spoelen), dat aan de beweging van het water herinnert; andere gebruiken andere vormen.
Het is de trouwring versierd met minuscule goudkorrels. Er zijn weinig beschrijvingen, en de teksten komen niet altijd overeen over naam en vormen: het is een minder bekend sieraad dan de presentosa.
In Scanno is de goudsmeedkunst een oude kunst, verbonden met de gouden tijd van de schapenhouderij, in de negentiende eeuw, toen er in het dorp mensen waren die zich een sieraad konden veroorloven. De meest genoemde technieken zijn het filigraan, van haardunne, met de hand bewerkte gouddraden, en het fijngieten met inktvisschelp; sommige teksten benadrukken ook het gebruik van zilver.
Veel sieraden ontstaan uit elementen van het kostuum, zoals knopen en gespen, en nog altijd maken de goudsmedewerkplaatsen van de oude binnenstad de oude modellen na. Een gouden sieraad vergt veel uren werk: het is een aankoop die je rustig moet doen.
Het kostuum zie je vooral bij de feesten van het dorp, wanneer vrouwen in klederdracht aan de stoeten deelnemen: de naspeling van een huwelijk uit een andere tijd, half augustus, is de gelegenheid waarbij kostuum en presentosa samen door het dorp trekken. De sieraden vind je daarentegen in de goudsmedewerkplaatsen van de oude binnenstad, waar oude en nieuwe modellen worden gemaakt en verkocht.
De feesten, maand voor maand, en de rest van het dorp staan op de pagina van Scanno.
Het is een traditioneel sieraad van Scanno: een hanger van gouden of zilveren filigraan in de vorm van een ster met een of twee harten in het midden.
Meer lezen: De sieradenZe was een liefdespand: ze werd aan de toekomstige bruid geschonken en zei, op de borst gedragen, dat de vrouw beloofd was.
Meer lezen: De sieradenHet is een donkere jurk met zwarte of turquoise rokken, blouses met bolle mouwen, een kleurrijke schort, zilveren knopen, met de hand gemaakt kant en een platte hoofdtooi die aan een tulband doet denken.
Meer lezen: Het kostuumDe grondtoon is donker, zwart of turquoise, verlevendigd door de kleuren van de schort en de lijfjes.
Meer lezen: Het kostuumDe oorsprong is niet zeker: sommige plaatselijke historici houden het voor van oosterse oorsprong, anderen vermoeden een Longobardische.
Meer lezen: Het kostuumHet zijn de traditionele oorbellen van Scanno, groot, halvemaan- of bootvormig, opengewerkt en met kleine hangertjes aan de binnenkant.
Meer lezen: De sieradenHet is een trouwring versierd met minuscule goudkorrels, een minder bekend sieraad dan de presentosa.
Meer lezen: De sieradenBij de feesten van het dorp en bij belangrijke gelegenheden, bij stoeten en naspelingen in klederdracht; half augustus trekt het mee in de naspeling van een huwelijk uit een andere tijd.
Meer lezen: Waar je ze zietJa: de goudsmedewerkplaatsen van de oude binnenstad verwerken goud en maken oude modellen na, de presentosa inbegrepen.
Meer lezen: Waar je ze zietD'Annunzio, die haar eind negentiende eeuw in de roman «Il trionfo della morte» beschrijft en haar volgens een aanwijzing haar naam geeft.
Meer lezen: De sieraden